آخرین پرواز

تردید

آخرین پرواز — Sun, 13 May 2012 05:10:37 GMT

یه جوری عاشقت هستم که خوابم با تو بیداره

می خوام تنها بشم اما خیال تو نمی ذاره

یه جوری عاشقت هستم که تو شاید نمی دونی

ولی بازم یه احساسی به من می گه نمی مونی

کدوم خوابه که دور از تو هنوز آرومه آرومه

نمی دونم شبم تا کی از آغوش تو محرومه

از این تنهایی می ترسم از این آینده ی مبهم

از این که هردومون باشیم ولی دور از نگاه هم

اتاقو ، سقف نزدیکو ، یه قاب عکسو ، بیداری

ببین تو خلوتت آیا تو هم حال منو داری؟

چرا نشکسته می مونن همه بغض های ناخونده

بگو تا مرز آغوشت چه قدر دلواپسی مونده

بغض

آخرین پرواز — Thu, 10 May 2012 04:24:38 GMT

قصه از حنجره ایست که گره خورده به بغض.

یک طرف خاطره ها ،یک طرف فاصله ها.

در همه آوازها حرف آخر زیباست.

آخرین حرف تو چیست؟

تا به آن تکیه کنم ؟

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست.....

خاکستری

آخرین پرواز — Sat, 21 Apr 2012 02:55:55 GMT

روح بزرگوار من
دلگیرم از حجاب تو
شکل کدوم حقیقته
چهره بی نقاب تو

وقتی تن حقیرمو
به مسلخ تو می برم
مغلوب قلب من نشو
ستیزه کن با پیکرم
اسم منو از من بگیر
تشنه ی معنی منم
سنگینه بار تن برام
ببین چه خسته می شکنم

به انتظار فصل تو
تمام فصلها گذشت
چه یأس بی نهایتی
ندیم من بود
فصل بد خاکستری
تسلیم و بی صدا گذشت
چه قلب بی سخاوتی
حریم من بود

دژخیم بی رحم تنم
به فکر تاراج منه
روح بزرگوار من
لحظه ی معراج منه
فکر نجات من نباش
مرگ منو ترانه کن
هر شعرمو به پیکرم
رشته تازیانه کن

پنجره ی عشق

آخرین پرواز — Mon, 16 Apr 2012 19:43:10 GMT

سالها رفت و هنوز
یک نفر نیست بپرسد از من
که تو از پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟
صبح تا نیمه ی شب منتظری
همه جا می نگری
گاه با ماه سخن می گویی
گاه با رهگذران،خبر گمشده ای می جویی
راستی گمشده ات کیست؟
کجاست؟
صدفی در دریا است؟
نوری از روزنه فرداهاست
یا خدایی است که از روز ازل ناپیداست...؟

تنهایی

آخرین پرواز — Sat, 14 Apr 2012 06:14:10 GMT

تنهایی چیز خوبی نیست!

و وقتی بدتر می شود که تنهایی ات را کسانی آشفته‌تر کنند،
با شکستن سکوتی که با زحمت و مشقت به آن رسیده‌ای!!

و حالا بر زخم‌هایت خراشی می کشند
تا تمام تفکراتت را برای چگونه از انزوا بیرون آمدن به انزوا کشند!

همیشه تنها بوده‌ام.
سایه‌های کسان را مهربان‌تر از خودشان یافته‌ام.
اما سایه‌دارها هم برایم قابل اطمینان نبوده‌اند!!

تنهایی چیز خوبی نیست!
اما کمترین حسن اش این است که کسی نیست دل‌ات را بشکند.
شاید برای همین است دوست‌اش دارم تنهایی را!!

مترسک

آخرین پرواز — Wed, 04 Apr 2012 05:06:34 GMT

همیشه حواسم بود
وقتی می آمدی توی باغ
به مترسک چوبی ات سلام میکردی
چیزی درگوشش میگفتی
و با دست روی شانه اش میزدی !
برایم عجیب بود اما ...
روزی دلم خواست مترسک باشم
دوست داشتم پچ پچ هرروزت را بشنوم ...
آمدم توی باغ
مترسک همیشگی ات را چال کردم ...
بعد خودم
کلاهش را روی سرم گذاشتم
پاهایم را
توی زمین کاشتم
و منتظر آمدنت شدم ...
آن روز
سایه ات را که از دور دیدم
دستهایم را مثل مترسک باز کردم!
نزدیک که میشدی
تمام تنم گُر گرفت
تو آمدی
با مهربانی سلام کردی
ولی چیزی نگفتی !
و روی شانه ام نزدی!
از دور
نگاهت میکردم
رفتی سراغ درختها
و بعد گلهای سرخ باغ...
آنگاه کنارمن آمدی
روبروی مترسک تازه وارد باغت ایستادی
و
گفتی:
"امروز چیزی ندارم که درگوشت بگویم
چون او رفته !"
بعد خودت را در میان دستهای باز مترسکی ام انداختی
و روی شانه هایم اشک ریختی ...
من
سعی کردم دستهایم را خم کنم و به موهایت دست بکشم !
سعی کردم بگویم که نرفته ام !
سعی کردم پاهایم را از زمین دربیاورم !
سعی کردم اشک بریزم !

اما نشد............

من ... مترسک شده بودم !!!

شیشه ی پنجره

آخرین پرواز — Sun, 01 Apr 2012 06:51:02 GMT

شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟
آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ، باران
باران ؛
پر مرغان نگاهم را شست
خواب رؤیای فراموشیهاست!
خواب را دریابم،
که در آن دولت خاموشیهاست .
من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم ،
و ندایی که به من می گوید :
”گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ،
سحر نزدیک است “
دل من در دل شب
خواب پروانه شدن می بیند
مهر در صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا می چیند
آسمانها آبی
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در اینه ی صبح تو را می بیند
از گریبان تو صبح صادق
می گشاید پر و بال
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه
از آن پاکتری
تو بهاری ؟
نه
بهاران از توست
از تو می گیرد وام
هر بهار اینهمه زیبایی را.

ببخش

آخرین پرواز — Sun, 01 Apr 2012 05:10:20 GMT

مرا ببخش
که ساده بودنم ، دلت را زد...

مرا ببخش اگر عشق ورزیدنم ،
چشمانت را بست...!!!

می روم تا آنان که توانا ترند...
تو را به پوچ بودنت برسانند ...!!

(بدون عنوان)

آخرین پرواز — Tue, 20 Mar 2012 06:06:16 GMT

نوروز شعر بی غلطی است که پایان رویاهای ناتمام را تفسیر می کند . . .
نوروز یعنی هیچ زمستانی ماندنی نیست اگر چه بلندترین شبش یلدا باشد . . .
نوروز این رفاقت را نگاهبانی می کند که باور کنیم قلبهامان جای حضور دوستانمان هستند.

سال نو و بهاری نو را، فرصتی نو برای تازه شدن و بازنگریستن بر چگونه زیستن میبینم.

نوروز بر همه شما مبارک .

گفتگو با سنگ

آخرین پرواز — Sun, 18 Mar 2012 04:06:19 GMT

درِ سنگی را میزنم.

می‌خواهم به درونت داخل شوم،
و دوروبر را نگاه کنم،
تورا مثل هوا نفس بکشم.

من کاملا بسته هستم.
حتا اگر تکه تکه شویم
باز کاملا بسته خواهیم ماند.
حتا اگر به شکل ماسه درآییم
هیچ‌کس را به خود راه نمی‌دهیم.

درِ سنگی را می‌زنم.
ـ منم، اجازه‌ی ورود بده.
صرفا از روی کنجکاوی آمده‌ام.
کنجکاوی‌ای که تنها فرصتش زندگی‌ست.
می‌خواهم نگاهی به قصرت بیندازم،
و بعد، از یک برگ و قطره‌ی آب هم دیدن کنم.
برای این همه کار زمان کم آوردم.
میرایی من باید تو را متاثر می‌کرد.

و ضروری‌ست که جدیت را حفظ کنم.
از اینجا برو.
من فاقد عضلات خندیدنم.

ـ منم، اجازه‌ی ورود بده.
شنیده‌ام که در تو اتاق‌هایی بزرگ و خالی هست،
اتاق‌های از نظر پنهان مانده، با زیبایی‌هایی بی‌مصرف،
مسکوت، بی طنین گام‌های کسی.
قبول کن که خودت چیزی از آن نمی‌دانی.

اما در آن‌ها جایی وجود ندارد
زیبا، شاید، اما
خارج از حواس ناقص تو.
می‌توانی مرا بشناسی، اما هرگز مرا تجربه نخواهی کرد.
همه‌ی سطحم مقابل چشمان توست
اما همه‌ی درونم وارونه.

درِ سنگی را میزنم.
ـ منم، اجازه‌ی ورود بده.
دنبال سرپناهی همیشگی در تو نیستم.
منم بدبخت نیستم.
من بی‌خانمان نیستم.
دوست دارم دوباره به دنیایی که در آنم برگردم.
دست خالی وارد شده و دست خالی بیرون خواهم آمد.
و برای اثبات اینکه در تو واقعا حضور داشته‌ام
چیزی جز کلماتی که هیچ کس باورشان نخواهد کرد
عرضه نخواهم کرد.

ـ اجازه‌ی ورود نخواهی داشت ـ سنگ می‌گوید ـ
حس همیاری نداری.
هیچ حسی جایگزین حس همیاری نخواهد شد.
حتا اگر چشم تیزبینی تا حد همه چیزبینی یافت شود
بدون حس همیاری به هیچ دردی نمی‌خورد.
اجازه‌ی ورود نخواهی داشت
تازه می‌توانی شمه‌ای از آن حس
شکل نخستینه‌ی آن، و تنها تصوری از آن را داشته باشی.

درِ سنگی را می‌زنم.
ـ منم، اجازه‌ی ورود بده.
منتظر ورود به بارگاه تو بمانم.

از برگ بپرس، همان را که من گفتم خواهد گفت.
از قطره‌ی آب بپرس، همان را که برگ گفت خواهد گفت.
دست آخر از تارِ موی سرِ خودت بپرس.
خنده مرا نمی‌گشاید، خنده، خنده‌ی بزرگ
خنده‌ای که با آن نمی‌توانم بخندم.

درِ سنگی را می‌زنم.
ـ منم، اجازه‌ی ورود بده.

ـ من دری ندارم ـ سنگ می‌گوید.