آخرین پرواز

مرداب سرد ....

غرق سکوت و ساکن ....

گرفتار به جادوی نیلوفری...

که نا خاسته مهمانش شد ....

از وقتی آمد ...

مرداب دیگر مرداب قدیم نبود ...

گاهی لبخند میزد ....

نیلوفر را بر روی امواج آرام خود میگرداند ...

دلخوش شده بود به صدای خنده مهمانش ...

شبها آرام آرام برایش لا لایی میخواند ...

تنها خوشی مرداب قصه ما همین گل نازش بود ...

اما ...

روزی مرداب چشم گشود و جز جای خالی نیلوفرش ندید ...

مرداب برای همیشه در سکوت رفت ...

اما میگویند هنوز هم شبها مرداب

لا لا یی میخواند برای نیلوفر ...

ای کاش با عشق نمی آمدی

تا با دلزدگی بروی

ای کاش

دوستانه می آمدی

تا سلامی بگویی
                                      احوالی بپرسی ...

درددلی بکنی

چای نعناع بنوشی

سیگاری با دود سبز بکشی

بوسه ای گرم بر گونه ام بزنی
                                                 و بروی...

حال که اینچنین سرد می روی

یادت باشد چیزی به جا نگذاری

مبادا برگردی وُ
                                        اشکهایم را ببینی....

هردو بر این باورند

که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده.

چنین اطمینانی زیباست،

اما تردید زیبا تر است.

چون قبلا همدیگر را نمی شناختند،

گمان می بردند هرگز چیزی میان آنها نبوده.

اما نظر خیابان ها، پله ها و راهروهایی

که آن دو می توانسته اند از سال ها پیش

از کنار هم گذشته باشند، در این باره چیست؟

دوست داشتم از آنها بپرسم

آیا به یاد نمی آورند

شاید درون دری چرخان

زمانی روبروی هم؟

یک ببخشید در ازدحام مردم؟

یک صدای اشتباه گرفته اید در گوشی تلفن؟

- ولی پاسخشان را می دانم.

-  نه، چیزی به یاد نمی آورند.

بسیار شگفت زده می شدند

اگر می دانستند، که دیگر مدت هاست

بازیچه ای در دست اتفاق بوده اند.

 

هنوز کاملا آماده نشده

که برای آنها تبدیل به سرنوشتی شود،

آنها را به هم نزدیک می کرد دور می کرد،

جلو راهشان را می گرفت

و خنده ی شیطانیش را فرو می خورد و

کنار می جهید.

 

علائم و نشانه هایی بوده

هر چند ناخوانا.

شاید سه سال پیش

یا سه شنبه ی گذشته

برگ درختی از شانه ی یکیشان

به شانه ی دیگری پرواز کرده؟

چیزی بوده که یکی آن را گم کرده

دیگری آن را یافته و برداشته.

از کجا معلوم توپی در بوته های کودکی نبوده باشد؟

 

دستگیره ها و زنگ درهایی بوده

که یکیشان لمس کرده و در فاصله ای کوتاه آن دیگری.

چمدان هایی کنار هم در انبار.

شاید یک شب هر دو یک خواب را دیده باشند،

که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده.

بالاخره هر آغازی

فقط ادامه ایست

و کتاب حوادث

همیشه از نیمه ی آن باز می شود.

ویسلاوا شیمبورسکا

فقط یک بار اتفاق می‌افتد هرچیز،
نه بیشتر هرگز ،
بدنیا آمدیم، پس نوآموزیم
می‌میریم بی آنکه کلام بدانیم.

حتا اگر تنبل‌ترین باشیم
میان شاگردان جهان
می‌رویم به کلاس بالاتر
بی یاری کسی، در این سفر.

هیچ روزی روزبعد نمی‌شود
و نومی‌شود زمان همه‌ی شب‌ها،
هر بوسه بوسه‌ی تازه‌ای‌ست
و تازه‌اند هربار نگاه‌ها.

دیروز وقتی شنیدم ناگهان
کسی تو را صدامی‌زند بنام
انگار گل رزی از پنجره
یکراست در دامنم افتاد.

حالا که تو با منی
می‌چرخم ناگهان
گل رز! براستی گل رزی؟
یا سنگی میان دیگر سنگ‌ها؟

تو، ای زمان زبان نفهم
می‌‌ترسانی و می‌‌رنجانی چرا؟
هستی همین که می‌‌گذری
و همین زیباست همین.

خونگرم با لبخندی خجول
می‌‌کوشیم این جا یکی شویم
هرچند مثل هم نیستیم
مثل دو نیمه سیب.

                                                         ویسلاوا شیمبورسکا

پرنده ای آبی در قلب من هست

که می خواهد پر بگیرد

اما درون من خیلی تنگ و تاریک است برای او

میگویم اش، آن جا بمان، نمی گذارم

کسی ببیندات.

پرنده ای آبی در قلبِ من هست

که می خواهد بیرون شود

اما ویسکی ام را سر میکشم رویش

و دودِ سیگارم را می بلعم

و فاحشه ها و مشروب فروش ها

و بقال ها

هرگز نمی فهمند که او

آن جاست

پرنده ای آبی در قلب من هست

که می خواهد بیرون شود

اما درونِ من خیلی تنگ و تاریک است برای او،

میگویم اش،

همان پایین بمان،

می خواهی آشفته ام کنی؟

می خواهی کارها را قاطی پاتی کنی؟

می خواهی در حراج کتابهایم توی اروپا

غوغا به پا کنی؟

پرنده ای آبی در قلب من هست

که می خواهد بیرون شود

اما من بیش از اینها زیرک ام، فقط اجازه می دهم

شب ها گاهی بیرون برود،

وقت هایی که همه خوابیده اند.

توی چشمهایش نگاه می کنم.

می گویم اش، می دانم که آنجایی،

پس

غمگین نباش.

آن وقت فرو میدهم اش،

اما او آن جا

کمی آواز می خواند،

نمیگذارم اش

تا کاملن

بمیرد.

و ما با هم به خواب می رویم

انگار که

با عهد نهانی مان.

و این آن قدر نازنین هست

که مردی را

بگریاند، اما من

نمی گریم،

تو چطور؟

                                                                                                          چارلز بوکوفسکی

می خواهم برگردم به روزهای کودکی

آن زمان ها که :

پدر تنها قهرمان بود

عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد

بالاترین نــقطه ى زمین، شــانه های پـدر بــود

بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادر های خودم بودند

تنــها دردم، زانو های زخمـی ام بودند.

تنـها چیزی که میشکست، اسباب بـازیهایم بـود

                                                        و معنای خداحافـظ، تا فردا بود.....!

سلام

حال همه‌ ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور

که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم

که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و

نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان

تا یادم نرفته است بنویسم

حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود

می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ باز نیامدن است

اما تو لااقل

حتی هر وهله

گاهی

هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رؤیا شبیه شمایل شقایق نیست

راستی خبرت بدهم خواب دیده‌ام خانه ای خریده‌ام

بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند

بی‌پرده بگویمت: چیزی نمانده است

من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سپید

از فرازِ کوچه ما می‌گذرد

باد بوی نامهای کسان من می‌دهد

یادت می‌آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟

نه ری‌را جان! نامه‌ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه

از نو برایت می‌نویسم

حال همه‌ ما خوب است.......... اما تو باور نکن .

سید علی صالحی

خنده هایت رابه هرکه میخواهی هدیه کن اما....

                    اشکهایت رابرای من نگه دار...

                                       من عاشق آن لحظه ام که چشمانت صادقانه حرف میزنند

به سراغ من اگر می ایی

تنــد و آهســته چه فرقی دارد؟

تــــــو به هر جور دلت خواست بـــــیا !

مثل سهراب دگر ، جنس تنهایی من چینــی نیست، که ترک بردارد

                                    مثل آهــــن شده است ،

                                                                      تـــــو فقط . . . . زود بیا

باران بهانه است...

آسمان را هوس بوسه زدن بر خاک است...

چه دعایی کنمت بهتر از این ؛

که خدا پنجره ای رو به اتاقت باشد....

عشق محتاج نگاهت باشد

عقل لبریز زبانت باشد

ودلت وصل خدایت باشد.

پشت ان پنجره بین تو بین تردید
پشت ان پنجره یک لحظه تورا خواهم دید
با تو از گمشده های دل خود خواهم گفت
باتواز ان همه اتش که درونم لغزید
و نگاهت که پر از نو رو پر از ابی هاست
میبرد چشم مرا در سفری سبز و سپید
میبرد تا ته ان ابی ها
سمت خدا
تن من تشنه ترین تشنه
اما ان لحظه
ابرهایی پر باران ز تنت خواهد چکید
تو نفهمیدی چرا من زتو هم دل کندم
پشت ان پنجره یک لحظه تو خواهی فهمید

                                        سیب تلخ

دلم می لرزد                    

                               هر گاه صدای جدیدی سلام می کند

       تپش قلب می گیرم
                                              من دیگر کشش خدا حافظی ندارم

                            مرا ببخش که جواب سلامت را نمی دهم...

پشت کدامین لحظه بن بست جا ماندی تا ببینی

دختری اینجا می خواست در تنهایی خویش آسمانش را باتو

                                                                             قسمت کند؟؟؟؟

وسعت آسمان تو آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک

                                                                                من در آن گم شد....

هیچ کس ندانست در بی پناهی شبهای بی ستاره ام

                 چقدر لبان و قلبم پر از ستاره و دوستت دارم بود.....

                                  و من چقدر بر حقیقی بودنش برخود میبالیدم....

اما..............

شاید که دیگر مهم نیست

                                            که از تو گلایه کنم......

دیگر از خدایم هم نخواهم پرسید

که چرا سهم من از این همه سکوت و گذشت و عشقی بی آلایش


چیزی جز سرکوب غرور

                                  سنگسار احساس

                                                             و منطقهای بی دلیل نبود؟؟؟.......

من میروم تا در پس ستارگان خاموش خویش گم شوم

                                                     بی آنکه تو را در آسمان کوچکم گم کنم.......

و دیگر هرگز

                    از تو نخواهم پرسید

                                                         که چــــــــــــرا

وسعت آسمان تو

آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک من در آن گم شد؟؟...

دیگر هرگز

                    نخواهم پرسید

                                          چــــــــرا..................

در اشنایی امروز مینویسم تا در بیگانگی فردا به یادم باشی
                                                                             به تو اندیشیدن را
       عادتی ساخته ام بهر تنهایی خویش ,
                                                            دل به دل راه ندارد هرگز ,
مردمان میگویند
                      دل به دل راه قشنگی دارد
                                                        که درونش همه عشق است و وفا ,
  و ندارد راهی
                             به در بسته خاموش جفا ,
حال من میگویم ,
                                       دل به دل راه ندارد هرگز
به یقین دل به دل راه اگر داشت تو می دانستی ...
                                                     که دلم را به قشنگی نگاهت بستم
و چقدر محتاج نگاهت هستم

باز میدانستی
                              که ترک سبز غرورم از چیست
                                                                   وچرا خانه دل بی تو تهی است .....
دل به دل راه اگر داشت تو میدانستی...
                                      من هوس خالی از احساس تو را می دانم
و پای عهدم تا ابد می مانم ....

دل به دل راه ندارد هرگز ... 

        به یقین دل به دل راه اگر داشت تو می دانستی ...
                 که نباید بروی ...
                 که نباید بروی ..
                                                          به خدا بی تو دلم می میرد.

گفتند ستاره را نمی توان چید و آنان که باورشان شد ...

                                                 برای چیدن ستاره حتی دستی دراز نکردند ...
  اما باور کن که من به سوی زیباترین                                                                

                                                   و دورترین ستاره دست دراز کردم ...
     هر چند دستانم تهی ماند اما                 

                               چشمانم لبریز از ستاره شد ...

گـاهی سکـــــــوت می آموزد بـودن ،همـیشه در فریاد نـیـست !

یـعـنی بـاشد یا نباشد ، دوستـش داشتـه باشی . . .

دلتـنگ شـــــــــــوی! چه دور باشـــــــــــــد چه نـــزدیک . . .

                                              ... اسطــــوره شــــــدن ، یـعـنی در عین رفـتن ، بمانی !

گاهی به خاطرش ماندن را تحمل کن
                                                         رفتن از دست همه بر می آید . . .

من دیگر هیچ زمینی را به امید مترسک زیر کشت نخواهم برد !

چون به چشم خود دیدم رقص کلاغ های سیاه را که زیر چتر مترسک ، باران را به

                                                                             ریشخند گرفته بودند ...

رستم ، کنار پیاده رو سیگار می فروشد
سهراب ، ته جوب به خود پیچید
گردآفرید ، از خانه زده بیرون
مردان خیابانی برای تهمینه بوق می زنند
ابوالقاسم برای شبکه سه ،
سریال جنگی می سازد
وای ...
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند !

صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم !
نیروی جاذبه شاعران را سر به زیر کرده است
بر خلاف منج‍مها که هنوز سر به هوایند
تمام سیبها افتاده‌اند
و نیوتن ، پشت وانت
سیب‌ زمینی میفروشد
آهای ، آقای تلسکوپ !
گشتم نبود ، نگرد نیست !

شیر مادر ، بوی ادکلن میداد
دست پدر ، بوی عرق
(گفتم بچه‌ام نمیفهمم)
نان ، بوی نفت مییداد
زندگی ، بوی گند
(گفتم جوانم نمیفهمم)
حالا که باز نشسته‌ شده‌ام
هر چیز ، بوی هر چیز میدهد ، بدهد
فقط پارک ، بوی گورستان
و شانه تخم مرغ ، بوی کتاب ندهد !

بهزیستی نوشته بود :
شیر مادر ، مهر مادر ، جانشین ندارد
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم عزیز ریاضی ام
که همیشه میگفت :
گوساله ، بتمرگ !
من تعجب می کنم
چطور روز روشن
دو ئیدروژن
با یک اکسیژن ؛ ترکیب می شوند
وآب از آب تکان نمی خورد !

پزشکان اصطلاحاتی دارند
که ما نمی فهمیم
ما دردهای داریم که آنها نمی فهمند
نفهمی بد دردی است
خوش به حال دامپزشکان !
در راه کشف حقیقت
سقراط به شوکران رسید
مسیح به میخ و صلیب
ما نه اشتهای شوکران داریم
نه طاقت میخ و صلیب
پس بهتر است بجای کشف حقیقت
برگردیم و کشکمان را بسابیم !

                                                                 { شادروان حسین پناهی}

آن شب ، زمین سوخته می نوشید
                                                                       آب از گلوی تشنه ی ناودانها
وز کوچه ها به گوش نمی آمد
                                                                       جز های های زاری ِ بارانها
بر لوح آسمان مسین می ریخت
                                                                     طرح کلاغ پَر زده ای از بام
پلک ستاره ها همه بر هم بود
                                                                    چشم سیاه پنجره ها ، آرام
من در اتاق کوچک او بودم
                                                                    بر گردنم حمایل بازویش
در هر نفس ، مشام مرا می سوخت
                                                             عطر بهار تازه ی گیسویش
آن شب ، دلی گرفته تر از شب داشت
                                                       چشمش در آرزوی چراغی بود
آن شب ، نسیم بی سر و سامان را
                                                 گویی ز عشق رفته ، سراغی بود
بر شیشه های پنجره می لغزید
                                                     رگبار قطره های گل اندوده
بر شیشه های دیده ی او می ریخت
                                                  باران اشک های غم آلوده
می خواند و می گریست به دلتنگی
                                        وز آنچه کرده بود ، پشیمان بود
از نیش یادها جگرش می سوخت
                                وین درد را نه چاره ، نه درمان بود
امشب دلم گرفته تر از ابر است
                                  چشمم در آرزوی چراغی نیست
دانم که در چنین شب نافرجام
                         کس را از آنکه رفته ، سراغی نیست
در این اتاق کوچک دربسته
                                می افشرم به سینه خیالش را
بیهوده در دلی که پشیمان است
                               می پروردم امید وصالش را
امشب ، زمین سوخته می نوشد
                           آب از گلوی تشنه ی ناودانها
وز کوچه ها به گوش نمی اید
                          جز های های زاری ِبارانها

باز باران، بی ترانه
باز باران با تمام بی کسی های شبانه

می خورد بر مرد تنها
                               می چکد بر فرش خانه

باز می آید صدای چک چک غم
باز ماتم من به پشت شیشه تنهایی افتاده

نمی دانم، نمی فهمم
                              کجای قطره های بی کسی زیباست؟!

نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند
که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران، سخت می لرزد
                                                                            کجای ذلتش زیباست؟!
نمی فهمم... کجای اشک یک بابا
که سقفی از گل و آهن به زور چکمه باران

به روی همسر و پروانه های مرده اش آرام باریده
کجایش بوی عشق و عاشقی دارد؟!!

نمی دانم نمی دانم چرا مردم نمی دانند
                                                       که باران، عشق تنها نیست

صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست
کجای مرگ ما زیباست؟!

نمی فهمم یاد آرم روز باران را
یاد آرم مادرم در کنج باران مرد
                                                            کودکی ده ساله بودم
می دویدم زیر باران، از برای نانمادرم افتاد
مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد

                                             فقط من بودم و باران و گل های خیابان بود

نمی دانم
                   کجای این لجن زیباست بشنو از من کودک من

پیش چشم مرد فردا
                                    که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالا دست

و آن باران که عشق دارد فقط جاریست
برای عاشقان مست و باران من و تو، درد و غم دارد

خدا هم خوب می داند
                            که این عدل زمینی، عدل کم دارد

• فُتاده ام از پا ، بگو که از جانم ، دگر چه خواهی

  یک دم از خیال من نمی روی ای غزال من

  دگر چه پرسی زحال من

  تا هستم من ، اسیر کوی تواّم در آرزوی تواُم

  اگر تو را جویم ، حدیث دل گویم ، بگو کجایی

  به دست تو دادم ، دل پریشانم ، دگر چه خواهی

  فُتاده ام از پا ، بگو که از جانم ، دگر چه خواهی .

• به سوی تو، به شوق روی تو ، به طرف کوی تو

  سپیده دم آیم ، مگر تو را جویم ، بگو کجایی

  نشان تو، گه از زمین گاهی ز آسمان جویم

  ببین چه بی پروا ، ره تو می پویم ، بگو کجایی

  کی رَوَد رخ ماهت از نظرم

  به غیر نامت کی نام دگر ببرم

  اگر تو را جویم حدیث دل گویم ، بگو کجایی

  به دست تو دادم ، دل پریشانم ، دگر چه خواهی

آدم های ساده را دوست دارم
      همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند
      همان ها که برای همه لبخند دارند
      همان ها که همیشه هستند...برای همه هستند

آدم های ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت ها تماشا کرد
                                                                          عمرشان کوتاه است ...
بس که هر کسی از راه میرسد
                  یا ازشان سوء استفاده میکند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان میدهد

آدم های ساده را دوست دارم
                                              بوی ناب آدم میدهند .

می نویسم ای یار ......

               خانه دوستی ما اینجاست تا که سهراب نپرسد دیگر خانه دوست کجاست .

بیا یک شب بکوچــــــیم از بیا بان
که سرما استخـــــــوانم می گدازد
نســیم وحشـــی طوفان غمــــــــها
روان خســتــــه ام را مــــی نوازد

                                                    تلنـــــــگر می زند این درد پر سوز
                                                    روایـــــت می کــند ناگفــــــته ها را
                                                    صـــــــدای گریه ام در شب سکوتی
                                                    پریــــــشان کرده خواب خفته ها را

تو گفتی با من از صد بغض و اندوه
نمــــــی دانم کــــجا باید بگـــــریم ؟
نمی دانی که پشت خنده دردی است
که می خنـــدم ، ولی شــــاید بگریم

                                                     زبان این ترانــــــه حرف درد است
                                                     که می پیچد به جان استــــــــخوانم
                                                     تو می بینــــــی کمی لبخند و شادی
                                                     نمی دانـــــــــی که می سوزد نهانم

نگاهت در سکوتی حیــــــــرت آور
پریشان کرده این معنای شـــــعرم
تو را من دوســـــــت دارم تا بمانی
پرســـتیدم تو را همتای شـــــــعرم

چه بی تابم،چه غمگینم
چه می خواهم، نمی دانم
دلم تنگ است و می خواند
دلم تنگ است ونجوای کسی دیگر نمی آید
سکوتی سخت دارد آسمان شب
دراین شبهای مهتابی
گهی پنهان، گهی پیدا
ز پشت شاخه های نو درختان است نور ماه
دلم تنگ است و می خواند
دلم تنگ است و دیگر هرچه دارد از پریشانی ست
پریشان حال و بی مقصد
کجا باید رود دیوانه احوالی چو من در شب
که نور ماهتابانش 
مرا دیوانه ی دیوانه می سازد
کجا باید روم آخر
دگر راهی نمی ماند
دگر سویی مرا در خود نمی خواند
نفس تنگ است جان من!
مرا آرام تر بشکن
مرا در خود به خود مگذار
ببین، روحم، نگاهم، جسم بی جانم، تمام قلب ویرانم
برایت قصه ها دارند
ولیکن خوب می دانم، نمی دانی چه بی تابم
قسم بر ماه این شب های ویرانگر
نمی دانم چه می خواهم ...

عاشقم، عشق من خدای منست

دل من عرش دلربای منست

من ادا فهم شاهد هنرم جلوه های وی از برای منست

نیک و بد را برهنه تر نگرد چشم جانی که آشنای منست

صوت بال فرشته نیست چنین گوش کن، گوش کن؛ صدای منست

خیزد از دل به دل نشیند و بس آرزو بال ناله های منست

فکر اهریمنی غبار رهم هوس دوزخی بلای منست

لیک نازم به عشق و پاکی عشق که درین ورطه رهنمای منست

دل و جان در ادای خدمت او هر دو همکار با وفای منست

چرخ؛ بگذر ز فکر بندگیم که اسیران تو سوای منست

سر تسلیم نه به پای دلم که بقای تو در بقای منست

تنهـایی در دلـم چـه تلاطـم سهمـگینی دارد!

در چشمـانم بنـگر تـا امواجـش را ببینـی کـه لبـریز می شونـد

بغض هـای لعنتـی بـه امیـد استجـابت

بـر گلویـم دخیـل بستـه انـد

سـالها زیـرلب محبـت زمزمـه می کـردم،

امـا اینجـا واژگـانی بیگـانه بـود

و کسی زبـانم را نفهمیـد

خدایـا پنـاهم ده

                                        کـه اینجـا کلبـه ای نبـود .

مشرقی

قـلمم نحیـف اسـت،

می ترسـد،

می بـازد رنگـش را بـه گستـره کـاغذ،

می نـوازد سـازی،

و هجـای کلمـات می رقصنـد به سـازش،

قلمم نشتـی دارد،

جوهر رنـگ پریـده ای که در آن زندانی ست، چکـه می کنـد.

گـاهی قلمـم عـاشق می شـود،

                                          شعر می گـویـد.

مشرقی

از من وضویـی بسـاز

بر من نمـازی بخـوان

از قطـره هـای اشک چشمـان خـاک گرفتـه ام

تیممـی بنمـا

بر ضریح سینـه ام دستـی بـکش

و فـاتحه ای بخوان بر ضربـان مرده ای که در این برزخ به بنـد کشیـده شـده

بر حنجره ام دخیـل ببنـد

به امید دعـایی که به اعتبـار اجـابت به اوج معراج می رود

تعبیر خوابـم بـاش

خواب فرشتـه ای که در مه بـازی می کـرد .

مشرقی

بـا ایـن برفهـا

می شـود جشـن تولـد گرفـت

بـرای یـک آدم بـرفـی.

می شـود ردپـا سـاخـت

بـرای مسـافری که کولـه‌بـار غربت خویـش بـدوش می کشـد.

بـا ایـن برفهـا

می شـود گرمـای یک احسـاس را منتقـل کـرد

دست بـه دست

نفـس بـه نفـس.

این بـرفهـا، بوسـه هـای آسمـاننـد

کـه بـر رخسـاره زمیـن نشستـه انـد.

می شـود آیـا بوسه هـایی آسمـانی بر چهـره هـایی زمینـی هدیـه کـرد!

بـا ایـن برفهـا؟

به که باید دل بست !

به که شاید دل بست !
                              سینه ها جای محبت همه از کینه پر است
هیچکس نیست که فریاد پر از مهر تو را گرم،
                                                             پاسخ گوید.
نیست یک تن که در این راه غم آلوده عمر قدمی،
                                                                         راه محبت پوید.
هر زمان بر رخ تو هاله زند ، گرد شکست

به که باید دل بست !
                           به که شاید دل بست !
خنده ها می شکفد بر لبها ، تا که اشکی ،
                                 شکفد بر سر مژگان کسی
                                                          همه بر درد کسان می نگرند،
لیک دستی ،نبر ند از پی درمان کسی
                             از وفا نام مبر ،آنکه وفا خواست کجاست؟
ریشه عشق فسورد،
                                      واژه دوست گریخت !
سخن از دوست مگو،عشق کجا !
                                                           دوست کجا!
خط پیشانی جمع ، خط تنها ییهاست
                                                     همه گلچین گل امروزند،
در نگاه من و تو حسرت بی فردایی است

به که باید دل بست !
                           به که شاید دل بست!
نقش هر خنده که بر روی لبی می شکفد ،
                                                       نقشه شیطانی است
در نگاهی که ترا وسوسه عشق دهد،
                                                                  حیله ایی پنهانی است
زیر لب زمزمه شادی مردم بر خاست،
                                  هر کجا مرد توانایی ، بر خاک نشست
پرچم فتح بر افرازد، در خاطر خلق
                                             دست گرمی که زمهر ،بفشارد دستت در همه،
شهر مجوی
                  گل اگر در دل باغ ، بر تو لبخند زند بنگرش،
                                                                          لیک مجوی
لب گرمی که ز عشق بنشیند، بر لبت
                                                 به همه عمر مخواه
                                                 به همه عمر مجوی !
سخنی کز سر راز ،زده در جانت چنگ،
                                                              به لبت نیز مگوی
چاه هم با من و تو بیگانه است!
                                      نی ، صد بند برون آید از آن،
                                                                         راز تو فاش کند !
درد دل گر به سر چاه کنی ، خنده ها بر سر تو،
                                                               دختر مهتاب زند
                                گر شبی از سر غم آه کشی ،درد اگر سینه ،
                                                                            شکافد نفسی بانگ مزن
                    درد خود را به دل چاه مگو ! ،
آسمان با من و تو بیگانه است
                                               عشق و فرزند و در و بام و هوا ،بیگانه !
خویش در راه نفاق ، دوست در کار و فریب !
              آشنا بیگانه!
                               شاخه عشق کجاست ؟
                                                       آهوی مهر گریخت ، تار پیوند گسست .

به که باید دل بست !
                                      به که شاید دل بست !

من به آمار زمین مشکوکم تو چطور؟

                         اگر این سطح پر از آدمهاست

                                         پس چرا این همه دلها تنهاست؟

               بیخودی می گویند هیچ کس تنها نیست

                                                   چه کسی تنها نیست؟ همه از هم دورند

         همه در جمع ولی تنهایند

                      من که در تردیدم تو چطور؟

                                                                                نکند هیچکسی اینجا نیست

گفته بود آن شاعر :

           هر که خود تربیت خود نکند حیوان است

                                           آدم آنست که او را پدر ومادر نیست

               من به آمار،به این جمع

               و به این سطح که گویند پر از آدمهاست

                                                                                 مشکوکم 

نکند هیچکسی اینجا نیست

               من به آمار زمین مشکوکم

                                                  چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

              من که می گویم نیست

                               گر که هست دلش از کثرت غم فرسوده ست

      یا که رنجور و غریب

                                خسته ومانده ودر مانده براه

             پای در بند و اسیر

                                                            سرنگون مانده به چاه

خسته وچشم به راه

                             تا که یک آدم از آنچا برسد

                                                                      همه آن جا هستند

هیچکس آن جا نیست 

                                                وای از تنهایی

               همه آن جا هستند

                      هیج کس آنجا نیست

                             هیچکس با او نیست

                                         هیچکس هیچکس

من به آمار زمین مشکوکم

                    من به آمار زمین مشکوک

                                     چه عجب چیزی گفت

                                                          چه شکر حرفی زد

گفت:من تنهایم 

                        هیچکس اینجا نیست

گفت:اگر اشک به دادم نرسد می شکنم

                                                    اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

بر لب کلبه ی محصور وجود

                         من در این خلوت خاموش سکوت

                                                       اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

              اگر از هجر تو آهی نکشم

                      اندر این تنهایی

         به خدا می شکنم به خدا می شکنم

من به آمار زمین شک دارم

                                                          چه کسی گفته که این سطح پر از آدمهاست؟

من از پروانه بودنها 

من متعهد به سکوتی شده ام 

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

و پاسخ فروغ :

من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت .

خواب دیدم باران آمد...

مرا

قطره قطره می چکیدم 

                           از ناودانی که حالا 

                                                       لانه کلاغی بیش نیست....

حرفهایی هست برای گفتن ، آنها را اینجا می نویسم

اما ...
           "حرفهایی هست برای نگفتن           

حرفهایی که هرگز به ابتذال گفتن فرود نمی آیند
                                                حرفهایی بی تاب و طاقت فرسای 
که همچون زبانه های بیقرار آتشند
                               و کلماتش هر یک انفجاری را به بند کشیده اند.... "

حالی دارد قدم زدن در کوچه باغ خاطره ها
باقطره های باران
راستی یادم نیست ؟
تواز نسل باران هستی یا نسیم
هرچه هستی گذرا نیست یادت
گم شدم در شهر خاطره ها
لطفاً
کسی مرا پیدا نکند
من خوش ام ومست با یادت
__________________
فرقی نمیکنه گودال آبی باشی یادریایی بیکران زلال که باشی آسمان درتو پیداست .